عرفان مآبی

پنجشنبه 20 شهریور 1393 15:15نویسنده : سمیرا .

 




برخی از کسانی که در محافل صوفیان و مجامع عارفان حضور می یابند اشخاصی هستند که به عرفان و تصوّف به عنوان امری تفنّنی و
مشغولیتی دلپذیر و دوست داشتنی برای اوقات فراغت از کارهای دنیوی و مادّی می نگرند.
اینان از حقیقت اندیشه ها و روحیّات ، حالات و
مقامات و رفتار و کردار عارفان بی بهره اند و زندگیشان کوچکترین تأثیری از معنویت و عرفان نپذیرفته است و در عرصه ی دنیاپرستی
و زراندوزی، لذّت پرستی و شهوترانی و حقّ کشی و بی رحمی پیشتاز بوده و گوی سبقت را از دیگران ربوده اند؛ لکن با اداهای عارفانه
در آوردن و عبارات و اصطلاحات و جملات و اشعار عرفانی بر زبان راندن، خود را به عارفان شبیه می سازند چه بسا خویش را اهل
عرفان به شمار می آورند. عرفان گرایی این گروه شکل فانتزی دارد و در عین دنیا طلبی و گناه پیشگی و عدم پروای از هیچ حرام و ظلم
و فسق در زندگی خود، به عنوان یک تفریح معنوی و تفنّن روحی و زمینه ای برای تخلیّه ی روانی و ارضاء کاذب نیاز روحی خویش به
دین و معنویت، ساعاتی را در طول هفته یا ماه به حضور در خانقاه ها و جلسات صوفیانه اختصاص داده و به اصطلاح از فضای روحانی و
مراسم عرفانی ان لذّت برده، متمتّع می گردند؛ امّا پس از ترک جلسه و ورود به فضای واقعی زندگی خود، تا بار دیگری که مجدّداً در آن
جلسه حضور یابند،
معنویت، دین، عرفان، خدا و اولیای خدا را به فراموشی سپرده و همان روال دنیاپرستانه و معصیت آلود زندگی خویش
را پی میگیرند....


مهدی طیّب، سرّحقّ، ص 204


برچسب ها: عرفان مآبی ، لغزش های نظری و عملی درسلوک ،
آخرین ویرایش: شنبه 22 شهریور 1393 11:44

 
پنجشنبه 20 شهریور 1393 20:56
سلام مطالبتان خیلی برام جالب بود. ممنون

 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic